Rulo açıldı

Arkadaşım ekimdeki lezzet festivali için küçük bir tadım standı açmaya niyetlenmiş, daha ortada stand yok ama afiş taslağı işi bana kaldı. Ben de bilgisayarda bir şeyler hazırladım, başlığı kocaman yazdım, altına da deneme olsun diye “acıya dayanıklılık testi” koydum. Aslında geçici yazıydı, sonra değiştiririm diye düşünmüştüm. Çıktıyı alıp Vilayet tarafında metroya bindim, Huzurevi’nde ineceğim, arkadaşla bir kafede buluşacağız. Afiş A3 değil, A2 değil, arada gereksiz büyük bir boyut. Rulo yapıp lastik geçirdim ama lastik de annemin mutfakta kullandığı ince lastiklerden, daha ben vagona oturmadan gevşedi. İlk başta dizimin üstünde tuttum, sorun yoktu. Metro bir durakta biraz sert yavaşlayınca rulo önümde açıldı. Tam karşımdaki adamın ayakkabısına kadar uzanmadı ama benim bütün dizimi kapladı. Ben toparlamaya çalıştıkça kâğıt ters yönden kıvrıldı, bu sefer en görünür yerde o geçici başlık kaldı. Adam önce afişe baktı, sonra bana baktı, “bu bir yarışma mı?” dedi. Normalde böyle sorulara hiç hazırlıklı değilim, “yok abi, afiş” demem gerekirken “şimdilik değil” dedim. Adam başını salladı, sanki yakında çok tehlikeli bir organizasyon başlayacakmış gibi cama döndü. Ben afişi tekrar sararken kâğıdın kenarı koluma takıldı, lastik de yere düştü. Lastiği almak için eğildiğimde afiş yeniden açıldı ama bu kez alttaki küçük yazılar göründü: şalgam, kebap, tatlı, su. Adam tekrar baktı, “he tamam” der gibi bir yüz yaptı. Huzurevi’ne geldiğimde afişi koltuğun altına sıkıştırıp kapıya doğru yürüdüm. Arkadaşım beni görünce daha selam vermeden “başlığı değiştirdin mi?” diye sordu. Ben de ruloyu uzattım. Açıp okuyunca iki saniye sustu, sonra “bence bunu hiç değiştirmeyelim, insanlar merak eder” dedi. Metroda yaşadığım şeyden sonra afişe bakmak bile istemiyordum ama o, lastiği yerden bulup cebime koyduğumu görünce daha çok güldü.

Yorumlar