Uçak modunda tren

Ankara’dan Çankırı’ya trenle giderken yanımda tamirden alınmış eski bir masa radyosu vardı, radyo küçük ama kutusu gereksiz büyük, dizime koyunca önümdeki koltuğa saygısızlık yapıyormuşum gibi duruyor. Kardeşim de “gara varınca yaz, ben seni arabayla alacağım” demişti. Ben daha trene biner binmez konum attım sandım, sonra kulaklığı taktım. Yol uzadıkça telefonun ekranındaki mesajın yanında küçük bir saat işareti durdu, gitmiyor. İlk başta tünele giriyoruz herhalde dedim, sonra camdan dışarı baktım, tünel yok, dümdüz arazi. Bir ara karşımdaki adam eski model bir fotoğraf makinesinin içinden film çıkarıyordu, ben de elimdeki radyoya bakıp kendimi yanlış yüzyılda mahsur kalmış gibi hissettim. Çankırı’nın eski yerel gazeteleriyle ilgili bir şey okumuştum; haberler zaten birkaç gün gecikerek gelirmiş. Telefonum da sanki o düzeni canlandırmaya karar verdi. Kardeşime yazdığım “trene bindim” gitmedi, “yaklaşıyorum” gitmedi, en son “sakın bekleme, ben taksiye geçerim” yazdım, o da gitmedi. Bir noktadan sonra mesaj yazmayı bıraktım ama telefonu beş dakikada bir kontrol etmeyi bırakmadım. Radyonun kutusunu açıp fişini, düğmesini, arkasındaki eski etiketi inceledim; yıllardır çalışmayan cihazın bile benden daha iletişim kurabilir halde olduğunu düşündüm. Gar yaklaştığında iyice gerildim, çünkü kardeşim beni almaya gelmezse bu kocaman kutuyla otobüs aramak istemiyordum. Perona indim, etrafta birkaç kişi bekliyor ama kardeşim yok. Tam sinirlenecekken telefonun üst köşesinde küçücük uçak işaretini gördüm. Bütün yol telefon uçak modundaymış. Kapatır kapatmaz bildirimler yağdı, kardeşimden de tek mesaj geldi: “Ben evdeyim, sen bugün değil yarın gelecektin sanmışım ama istasyondan çıkınca ara.” Aradım, gülmedi bile; sadece “radyo çalışıyor mu?” dedi. “Çalışmıyor ama en azından uçak modunda değil” dedim. İstasyondan çıkarken kutunun yan tarafında düğmenin açık kaldığını gördüm, radyo bir an cızırdadı, sonra yine sustu.

Yorumlar