Mandalina

O sabah Kızılay metrosuna inerken açık konuşayım hiç iyi değildim öyle büyük bir olay da yoktu aslında ama insan bazen sebepsiz yoruluyor ya aynen öyleydim işe gideceğim Batıkent tarafına doğru bineceğim kafamda kira var iş var evde bekleyen faturalar var bir de gece doğru düzgün uyuyamamışım Kızılay zaten sabah saati bildiğin herkesin birbirinin üstünden geçtiği bir yer yürüyen merdivenden inerken bile millet arkadan hız yapıyor sanki metro kaçarsa hayat bitecek gibi trene bindim kapıya yakın bir yere tutundum Sıhhiye geçti Ulus geçti ben sadece yere bakıyorum kimseyle göz göze gelmemeye çalışıyorum karşımda bir amca vardı elinde eski file poşetlerden içinde mandalina var ama öyle süslü market mandalinası değil pazardan alınmış gibi biraz yapraklı biraz lekeli kokusu da bayağı belli oluyor ben fark etmeden poşete bakmışım amca yakaladı beni gülümsedi sonra hiç beklemeden bir tane uzattı al evlat yüzün düşmüş dedi ben önce şaşırdım çünkü metroda tanımadığım birinden bir şey almak benim huyum değil ama adamın hali çok içtendi aldım sağ ol amca dedim kabuğunu soymaya başladım daha ilk kokuda aklıma çocukluk geldi bizim evde kışın mandalina yenirdi soba yoktu bizde kalorifer vardı ama yine de annem mandalinayı tabağa koyardı televizyonun karşısında soyulurdu evin içinde o koku dolaşırdı bir anda metrodan çıktım sanki eski eve gittim amca başladı konuşmaya Batıkentte kızına gidiyormuş torunu hastaymış çocuk mandalina sever eli boş gitmeyeyim dedi bunu öyle normal söyledi ki ama işte normal şeyler bazen daha çok dokunuyor insana Demetevlere yaklaşırken poşeti biraz kaydı yanındaki genç tuttu bir kadın amcaya yer açtı zaten oturuyordu ama poşeti rahat etsin diye çantasını çekti kimse büyük bir şey yapmadı ama ortam bir anda yumuşadı ben de amcayla konuşmaya başladım sen nereye gidiyorsun dedi işe dedim sonra güldüm yani işte gidiyoruz bir yerlere dedim amca da herkes bir yere gider ama kendine dönmeyi unutur dedi bak normalde böyle laflar duyunca fazla anlam yüklemem ama o sabah içime oturdu çünkü gerçekten kendime hiç bakmıyordum hep yetişmeye çalışıyordum Batıkente gelince beraber indik merdivende poşetini taşıdım ağır değildi ama yardım etmek istedim amca da cebime bir mandalina daha koydu bunu sonra ye dedi ben yok amca gerek yok dedim ama dinlemedi insan kendine de bir şey ayıracak dedi işe gittim bilgisayarı açtım mailler birikti herkes yine bir şey istiyor müdür yine acele ediyor ama cebimdeki mandalina aklımda kaldı öğlen yemeğinde onu masada soydum yanımdaki arkadaş ne gülüyorsun dedi ben de metroda bir amca verdi dedim o da şaşırdı sonra anlattım herkes biraz güldü biraz sustu akşam eve dönerken marketten mandalina aldım ertesi gün ofisin girişindeki güvenlik abiye bir tane verdim adam önce niye verdiğimi anlamadı sonra teşekkür etti yüzü açıldı işte olay bundan ibaret büyük mucize yok film sahnesi yok ama bazen insanın günü böyle küçük bir şeyle değişiyor Ankara metrosunda Kızılaydan Batıkente giderken bir amca bana mandalina verdi diye bütün sorunlarım çözülmedi ama o gün kendimi biraz daha insan gibi hissettim bazen de gereken bu oluyor zaten

Yorumlar