Fotoğraf günü

Geçenlerde tam zamanı hatırlamıyorum, vesikalık çektireceğim gün nedense sabahtan beri her şey üstüme geliyordu. Normalde böyle işlere hiç önem vermem ama bu sefer başvuru için fotoğraf lazım, bir de annem iki gündür saçını düzgün yap, öyle git diye mesaj atıyor. Varsak tarafında hazırlanıp T3’e bindim, Müze yönüne gidecektim. Fotoğrafçıya da özellikle öğleden önce ulaşayım demiştim çünkü öğleden sonra yüzüm direkt parlıyor, ne sürsem fayda etmiyor. Tramvay ilk başta gayet normal gidiyordu. Zafer tarafına yaklaşınca yavaşladı, sonra tamamen durdu. Önce durakta bekliyoruz sandım ama birkaç dakika geçince anons geldi, enerjiyle ilgili bir arıza varmış, devamı için ring otobüsü kullanılacakmış. Tam o an insanın başına gelen şey küçük aslında ama sen hazırlanıp çıkmışsan büyük oluyor. Aynada son kez bakıp evden çıkmışım, çantada tarak var ama peçete yok, telefonun şarjı da yüzde on iki. Ringin kalkacağı yere yürüdük. Ortalık çok karışık değildi ama herkes nereye geçeceğini anlamaya çalışıyordu. Ben de fotoğrafçıya mesaj yazdım, yoldayım ama tramvay durdu diye. Yazıp gönderdim, sonra ekrana bakıp sanki telefonum cevap verecekmiş gibi bekledim. Otobüse binince ayakta kaldım. Hava sıcak, bir elim çantada, öbür elim saçımda, saçımı bozmayayım derken daha çok bozuyorum. Yanımdaki camdan kendime bakmaya çalıştım ama camda sadece yüzümün yamuk bir yansıması vardı. Müze tarafına vardığımızda randevu saatim geçmişti. Dükkânın önüne gidip kapıdan içeri kafamı uzattım, geç kaldım kusura bakmayın dedim. Fotoğrafçı kadın bilgisayardan başını kaldırıp sorun değil, zaten az önce başka biri de trafikte kalmış dedi. Beni içeri aldı, klimayı biraz açtı. Beş dakika oturunca yüzüm toparlandı. Fotoğraf çekilirken de bana gülme demedi, ben zaten ring otobüsünde saçımı korumaya çalışırken aldığım ifadeyle duruyormuşum. Çıkınca fotoğrafa baktım, beklediğimden fena değildi. Anneme attım, o da sadece saçın yine dağılmış yazdı.

Yorumlar