Geç kalmışlığın verdiği o mahcubiyet, yaşandı

Nazilli’den Aydın’a geçecektim trenle buluşmaya geç kalmıştım suç biraz bende hatta çoğu bende alarmı duymadım sonra da hazırlanırken gömleğin düğmesi koptu çok önemliymiş gibi onunla uğraştım istasyona vardığımda tren daha gelmemişti ama ben yine de panik içindeydim telefonda o yazıyor neredesin diye ben de geliyorum yazıyorum ama daha perondayım yani gelmek dediğin biraz geniş bir kavram o an insan kendini kurtarmak için kelimeleri esnetiyor tren gelince bindim cam kenarına oturdum mesajlara baktım son yazdığı şey tamam bekliyorum olmuş bu cümle normalde iyi ama bazen insanın içini daha çok sıkıyor çünkü bekletiyorsun gerçekten Aydın’a yaklaşırken aradım açmadı ben de tamam kızdı dedim indim hızlı hızlı yürüdüm çantam omzumu acıttı buluşacağımız yere gittiğimde masada oturuyordu çay söylemiş kendine bana da söylemiş ama benimki soğumuştu o an çok kötü hissettim özür diledim o da sorun değil dedi ama sorun değildi gibi söylemedi sonra bir süre konuşmadık ben çayı içtim soğuktu ama içtim çünkü hak ettim gibi geldi sonra bana düğmen niye yok dedi ben de onun yüzünden geç kaldım dedim güldü biraz tam barışma sahnesi falan olmadı ama hava yumuşadı dönüşte trene birlikte binmedik o işi vardı ben tek döndüm yolda düşündüm yani bazen geç kalmak sadece geç kalmak değil birinin seni beklerken içinden neler geçirdiğini de kaçırıyorsun

Yorumlar