Dörtlük bende değilmiş

Kuzenin nişanında iki cümle bir şey okuyacağım diye neden tamam dedim, hâlâ açıklayamıyorum. Uzun bir konuşma da değil, aile arasında kısa bir hoş geldiniz sözü söyleyecektim; sonuna da kendi yazdığım dört satırı ekleyecektim. Annem, senin sesin gür çıkar diye beni iyice gaza getirdi. Sanki sesin gür olunca insan yazdığı şeyden utanmıyormuş gibi. Akşamdan kâğıda yazdım, iki kere üstünü çizdim, sonunda en az kötü duran hâline karar verdim. Tedbir olsun diye telefonun notlarına da geçirdim. Evden çıkarken kâğıdı mont cebime koydum. Bilecik’te nişan evine yetişmek için taksi çağırdım; biraz erken çıkmıştım ama yolda metni tekrar etmek istedim. Taksiye biner binmez kâğıdı açtım. İlk satır idare ederdi, ikinci satırda kendi kendime gereğinden ciddi konuştuğumu düşündüm, üçüncü satırı okuyunca da niye düz bir şey yazmadım diye söylendim. Dördüncü satır fazla duygusaldı ama artık değiştirecek hâlim yoktu. Tam o sırada annem aradı, sakın hızlı hızlı okuyup geçme, anlaşılır konuş dedi. Konuşurken cebimden bir kâğıt daha çıkardığımı hiç fark etmemişim. Elimde onu katlayıp açmış, telefon kapanınca da tekrar cebime koymuştum. Nişan evine vardığımda herkes ayrı bir telaştaydı. Birisi sandalye arıyor, biri su taşıyor, kuzenim de uzaktan bana bakıp birazdan sıra sende diye işaret yapıyordu. Telefonun şarjı yüzde ikiydi. Notları açıp son kez okuyayım dedim, ekran iyice karardı. Ben de cebimdeki kâğıda güvendim. Mikrofonu elime verdiklerinde açtım, üstünde dörtlük yerine market listesi vardı: çay, peçete, soda, limon. Bir an gerçekten soda kelimesini bir yere bağlayabilir miyim diye düşündüm. Sonra telefon son kez açıldı, metnin başını gördüm ama devamı gelmeden kapandı. Aklımda kalan iki satırı söyledim, üçüncüde tamamen durdum. Kuzenim bana bakarken ben de dörtlüğü bıraktım; iyi ki geldiniz, yiyin için, gençleri de rahat bırakın dedim. Millet güldü, alkışladı. Annem yanıma gelip çok doğal oldu dedi. Doğal olmadı da, en azından market listesini mikrofondan okumadım.

Yorumlar