Beni Her Yerde Sanıyor

Geçen işten çıkınca eve giden belediye otobüsüne bindim, kartı basıp boş bir yere oturdum, daha çantayı dizime koymadan alt kattaki komşu aradı. Normalde aradığında ya kargo gelmiştir ya apartman görevlisine bir şey bırakacaktır, o yüzden açtım. Sende yedek anahtar vardı ya, onu şimdi benim teyzeme versene, dedi. Anahtar gerçekten çantanın dip gözündeydi. Geçen ay evde tesisat işi çıkmıştı, o sırada birkaç gün bende kalmıştı, sonra da geri istemeyi unutmuştu. Teyzen nerede? dedim. Başka bir mahalle söyledi. Ben de şu an eve doğru gittiğimi, söylediği yerin ters tarafta kaldığını anlattım. Bir iki saniye sustu, sonra sanki ben yanlış anlamışım gibi “Ama sen zaten oralardasın sanmıştım,” dedi. Otobüs ana yola yeni çıkıyordu, ben de camdan dışarı bakıp hangi oralarda olduğumu düşündüm. Yok, ben hiç oralarda değilim. İşten çıktım, eve gidiyorum, dedim. Sen bir dönüversen? diye sordu. Dönmek dediği şey de yakın bir yerden inip karşıya geçmek değildi. İndiğim yerde başka otobüs beklemem, onun teyzesinin olduğu tarafa gitmem, anahtarı bırakıp sonra tekrar kendi tarafa dönmem gerekiyordu. Akşam eve varınca yemek yapacaktım, çamaşır da makinedeydi. Bunları anlatırken bile kendimi fazla açıklama yapıyormuş gibi hissettim. Anahtar kaybolmuş değil, biri kapıda beklemiyor, sadece teyzesinin ertesi gün erken çıkması gerekiyormuş. Ama çok uzak değil ki, dedi bir ara. O cümleyi duyunca artık mahalle mahalle tarif etmeyi bıraktım. Telefonu kapatmadan konumumu attım, üstüne de Şu an buradayım, evin tam ters yönündeyim yazdım. Birkaç dakika cevap gelmedi. Otobüs ilerlerken ben de çantanın fermuarını açıp anahtar yerinde mi diye baktım; sanki bütün mesele benim yanlış hatırlamamış olmama bağlıymış gibi. Sonra mesaj geldi: Ha, ben seni her yerde sanıyorum. Ardından da teyzesiyle konuştuğunu, anahtarı ertesi gün benden alacağını yazdı. Eve inince çantayı masaya bıraktım. Anahtar hala dip gözündeydi, bütün akşam da oradan hiç çıkmadı.

Yorumlar