Tarih yüzüme çıktı

Öğleden sonra bir tanıdığın hazırladığı eski yerel gazete kupürleri köşesine uğradım. Masanın üzerinde sararmış sayfaların çıktıları, bulanık fotoğraflar ve tarihleri büyük basılmış ilanlar vardı. Ben zaten eski kâğıtlardaki gün, ay, yıl kısmına gereğinden fazla takılan biriyim; bir başlığın altındaki tarihi okuyup aynı sayfaya üç kere daha bakabiliyorum. Oradaki görevli, sergi için yaptırılmış eski tip bir mühürle boş kâğıda deneme yapabileceğimi söyledi. İlk baskı soluk oldu, ikincisinde biraz fazla bastırdım. Lacivert mürekkep başparmağıma bulaştı. Peçeteyle iyice sildiğimi sanıp çıktım ama parmağımın kenarında kalan ince çizgileri fark etmemişim. Akşam Kervan tarafına geçeceğim için şehir içi otobüse bindim. Otobüs sakindi, cam kenarında boş yer vardı. Oturup telefondan az önce çektiğim kupür fotoğraflarına bakmaya başladım. Bir ilanın tarihini yakınlaştırırken yanlışlıkla ön kamerayı açtım. Ekranda alnımın tam ortasında koyu mavi bir iz duruyordu. Önce telefonun kamerasında leke var sandım, ekranı tişörtümün ucuyla sildim. İz gitmeyince camdaki yansımama baktım. Başparmağımdaki mürekkebi temizlemeye çalışırken alnımı kaşımışım. Üstelik tek bir nokta gibi de değildi; parmak çizgileri belli belirsiz dağılmış, sanki aceleyle yüzüme mühür basılmış gibiydi. Çantamı karıştırdım, ıslak mendil yoktu. Kuru peçeteyle silmeyi denedim, bu sefer sadece lekenin etrafını açıp ortasını daha belirgin hâle getirdim. Yanımdaki cama bakmamak için telefonuma döndüm ama otobüs her durakta yavaşlayınca yansımam yine karşıma çıktı. Her seferinde alnıma uzanıp bir kez daha silme isteği duyuyordum. Sonra vazgeçtim, çünkü elimi yüzüme götürdükçe iş daha kötü oluyordu. Kervan’a yaklaşırken kartımı hazırlamak için cüzdanı açtım. İçinden o köşede verilen küçük hatıra kartı çıktı; üzerinde bugünün tarihi vardı. Bir an gerçekten sinirim bozuldu. Gün boyu tarihlere bakmışım, sonunda tarih gelip yüzüme yapışmış. Kartı cüzdana geri koyup iner inmez ilk gördüğüm lavaboya yöneldim.

Yorumlar