Fotoğrafta da bırakmadım

Kısa bir işim vardı, normalde yürüyerek gitsem on beş dakika sürecek yere scooter aldım. Şuradan hop geçerim diye düşündüm, zaten çantam da hafifti. Hava serindi ama yağmur yoktu. Sabah evden çıkarken çantanın yağmurluk kılıfını geçirmiştim, altındaki ince bağı da her zamanki gibi bir yere sıkıştırdığımı sanıyordum. Bisiklet yoluna yakın taraftan sakin sakin gidiyordum. Hızlı değildim ama skuterin üstünde insan kendini yürüyormuş kadar rahat sanıyor. Bir dükkanın camından geçerken yansımama baktım, çantanın altından bir şey sarktığını gördüm. İlk anda kulaklık kablosu falan sandım. Birkaç metre sonra tekrar bakınca o ince bağın arka tekerleğe doğru sallandığını fark ettim. Her küçük sarsıntıda biraz daha aşağı iniyor gibiydi. O an içimden Bunu şimdi mi gördün dedim. Freni bastım, ani basmışım, kendim de hafif öne geldim. Etrafta kimse yoktu ama kalbim gereksiz hızlı attı. Skuter durunca hemen eğildim. Bağ tekerleğe değmemişti, sadece çok yaklaşmıştı. Birkaç saniye daha böyle gitsem ne olurdu diye düşünmek bile istemedim. Ucunu çantanın içine sokmaya çalıştım ama sabah aceleyle attığım düğüm iyice sıkışmış. Çekiyorum açılmıyor, gevşeteyim derken daha sert oluyor. Çantayı sırtıma düzgün yerleştirsem belki toparlanacak sandım, bu sefer bağ yine aşağı düştü. Bir noktada uğraşmayı bıraktım. Skutere tekrar binmedim zaten. Bir elim gidonda, öbür elim çantanın altında, park edebileceğim yere kadar yavaş yavaş yürüttüm. Dışarıdan gören biri skuter bozuldu sanmıştır muhtemelen. Ben de çantanın altını niye böyle tutuyorum diye kendime kızıyordum ama bıraksam bağ yine sallanacakmış gibi geliyordu. Park alanına gelince yolculuğu uygulamadan bitirmek için fotoğraf çektim. Ekrandaki görüntüye bakınca çantanın bağını hâlâ avucumda yumruk gibi tuttuğumu gördüm. Bir an fotoğrafı silip daha normal bir tane çekeyim dedim. Sonra hiç uğraşmadım. O gün scooturdan inerken bile bağı bırakmadım.

Yorumlar