Odunpazarı tarafından tramvaya bindim Çarşı tarafında inecektim elimde küçük bir bez çanta vardı içinde kitap ve şarj aleti vardı Belediye durağından sonra oturan bir amca kalkınca yerine geçtim çantayı da dizimin yanına koydum Çarşı’ya gelince aceleyle indim iki adım yürüdüm elim hafif geldi o an içimden bir boşluk geçti çanta yok tramvay kapısı kapanmak üzereydi kapıya koştum içerideki bir öğrenci çantayı fark edip havaya kaldırdı ben de dışarıdan işaret ettim kapı kapanmadan verdi resmen nefesim geri geldi teşekkür etmeye bile doğru düzgün fırsat olmadı tramvay gitti ben de çantaya sarılmış gibi kaldım o günden beri kısa mesafe bile olsa eşya yere değil kucağa çanta da akla değil bileğe emanet