Sayfa arası

Isparta’da annemle IYAŞ tarafında buluşacağımız gün Kaymakkapı’dan otobüse bindim, elimde de ikinci elciden aldığım ince bir yemek kitabı vardı. Annem eski tarif defterlerini sever, içinde kenara köşeye bir şeyler yazılmış kitap bulunca da normal kitaptan daha çok mutlu olur. Ben de vitrinde bunu görünce almıştım. Kapağı biraz yıpranmıştı ama sayfaları temizdi, fiyatı da uygundu. Dükkândan çıkarken adam kitabı poşete koyayım dedi, ben gerek yok çantama atarım dedim. Otobüse binince oturacak yer bulamadım, kitabı da çantanın dış gözüne sıkıştırdım. İlk iki durak bir şey olmadı. Sonra otobüs hafif fren yaptı, çantadan yere minicik pembe kahverengi parçalar döküldü. Önce fiş falan sandım. Eğilip bakınca kurumuş gül yaprakları olduğunu gördüm. Kitabın arasına sıkışmışlar, ben çantaya koyarken yarısı dışarı kaymış. İnsan otobüste yere dökülen şeyin ne olduğunu anlayamayınca daha çok utanıyor. Hızlı hızlı toplamaya çalıştım ama bazıları koltuğun altına gitmiş. Yanımda oturan kadın bir tanesini ayağının ucuyla kenara çekip bana uzattı, ben de teşekkür ederim dedim. O sırada kitabın arasından bir avuç daha yaprak çıktı. Kadın bana bakıp bunlar kitabın ayracı mı dedi. Ben de bilmiyorum, kitabın eski sahibi bayağı hazırlıklıymış galiba dedim. Güldü ama çok uzatmadı, iyi oldu. Çünkü ben uzatılsa iyice rezil olacaktım. Yaprakların bir kısmını kitabın arasına geri koydum, kalanını da peçeteye sarıp cebime attım. IYAŞ durağında inince annem beni uzaktan görünce ilk olarak elindeki kitaba baktı, sonra üstüme yaklaştı. Sen niye gül gibi kokuyorsun dedi. Otobüste yaşadığımı anlattım. Kitabı açıp sayfalarına baktık, kurumuş güller özellikle tatlı tariflerinin olduğu bölümlerde duruyordu. Annem de bunu kim yaptıysa kitabı bırakmaya kıyamamış belli dedi. Eve gidince yaprakları çöpe atmadı, küçük bir kâsenin içine koydu. Kitabı da mutfakta en görünür yere bıraktı. Ertesi gün arayıp ilk tarifi denedim ama gül yapraklarını içine koymadım, o kadarına cesaret edemedim.

Yorumlar