Sakız Hesabı

Akşam metrobüsten inerken kart iade cihazının önünde üç dört kişilik kısa bir sıra vardı. Ben de kartı çıkarıp en arkaya geçtim. Aslında ne kadar iade almam gerektiğini hiç bilmiyordum. İşe giderken kartı okutup geçiyorum, dönüşte de ekrana bakmadan yürüdüğüm çok oluyor. Önümdeki adam kartını cihaza tuttu, ekrana baktı, sonra bir daha tuttu. Bir süre ekrana öyle bakınca cihazın fikrini değiştireceğini sanıyor gibiydi. En sonunda dönüp bana, Senin de mi böyle oluyor? dedi. Daha kartımı okutmadığımı söylemek yerine, sanki konuya hâkimmişim gibi Mesafeye göre değişiyor galiba, dedim. Adam da Ben bayağı geldim ama, dedi. Ben de, Ben de bayağı geldim, diye karşılık verdim. O anda nereden bindiğimi, gün içinde hangi tarafta aktarma yaptığımı ve metrobüste gerçekten ne kadar kaldığımı kafamda toparlamaya çalışıyordum. Arkamdaki kadın cihaza doğru bir adım yaklaşınca sıra uzamasın diye kartımı uzattım. Ekranda çıkan miktar bana da az geldi. Bir an, ortada çok net bir hesap varmış da cihaz ikimize de haksızlık yapmış gibi hissettim. Adam ekrana eğilip kendi kartını gösterdi. “Bak, benimki de bunun aynısı,” dedi. İkimiz de kartlarımızı tekrar okutmaya çalıştık. Cihaz yine aynı miktarı gösterdi. Adam, kartı çok erken mi çekiyoruz diye sordu. Ben de bilmiyorum dedim ama kartı elimde biraz daha beklettim. Sonra günün başını düşündüm. Sabah düşündüğüm kadar uzak bir yerden binmemiştim; bir kısmını başka araçla gelmiş, metrobüse de kafamda büyüttüğüm noktadan değil daha ileriden binmiştim. Bunu fark edince az önceki sinirim biraz gereksiz geldi. Adama, “Ben galiba nereden bindiğimi yanlış hatırladım,” dedim. O, Yok ya, yine de az dedi. Kartını cebine koyup çıkışa yöneldi. Ben de kartı aldım, sıradaki kadına yer açtım. Merdivenlere doğru yürürken köşedeki marketten dönüşte aldığım sakız aklıma geldi. Sakızın parası, ekrana bakıp durduğum iade farkından fazlaydı. Paketi açıp bir tane ağzıma attım, sonra da konuyu kapattım.

Yorumlar