Söyleyecektim de

Metrobüste ayakta gidiyordum. Bir elim tutacakta, öbür elimde telefon vardı ama ekrana bakmıyordum bile. Yanımdaki kadın da birini aramıştı, sesini kısmaya çalışıyordu ama araçta yan yana durunca ister istemez duyuluyor. Önce Kod geldi mi dedi. Sonra bir süre bekledi, telefona baktı ve Dur, ben okuyayım diye ekledi. Ardından altı haneli bir kod söylemeye başladı. O an içimden direkt dolandırıcılık geçti. Son zamanlarda doğrulama kodu meselesi o kadar çok duyuluyor ki, insan yarım konuşmadan bile geriliyor. Kadının telefonuna bakmamaya çalıştım ama kulağım ister istemez oradaydı. Bir şey desem mi diye düşündüm. Hanımefendi, kod vermeyin demek aklımdan geçti. Ama bir yandan da tanımadığın birinin telefon konuşmasına atlamak çok tuhaf. Belki ailesinden biridir, belki gerçekten kendi işi vardır, ben de boş yere telaş çıkarırım diye sustum. Kadın tekrar Gelmedi mi sana deyince iyice gerildim. Sanki karşıdaki kişi uzatıyor, o da fark etmeden kod söylüyor gibi geldi. Ağzımı açmak üzereydim, hatta başımı ona çevirdim. Tam o sırada kadın biraz sabırsız bir sesle, Ablacığım, hastane uygulamasında sıra alamıyorsun diye bana şifreyi okutup durma, ekranı yenile önce, dedi. Bir an durup kendi kendime tamam, hiç karışma dedim. Meğer ablası kendi telefonunda giriş yapmaya uğraşıyormuş, kadın da ona gelen kodu söylüyormuş. Benim kafamda iki dakikada bankacı, dolandırıcı, panik olmuştu; kadın sadece ablasına yardım ediyordu. Konuşmayı kapatınca telefona eğildi, birkaç kez ekrana dokundu. Ben de az önce ona bakarken yakalanmışım gibi gözümü başka yere çevirdim. İçimden “Az önce bir şey diyecektim” demek geçti ama onu da söylemedim. Ne diyecektim zaten, yanlış duymadım ama bayağı yanlış anladım. Araç yavaşlayınca ineceğim yerin anonsunu duydum. Kapıya doğru ilerlerken kadın telefonu tekrar kulağına götürüp Tamam mı, oldu mu şimdi? dedi. Ben indim. Yürürken kendi telefonum cebimde mi diye kontrol ettim, sonra da boş yere bankacılık uygulamasını açıp açmadığıma baktım.

Yorumlar