Kirazlı metrosuna sabah aceleyle bindim. Telefonumun şarjı yüzde üçteydi. Haritaya bakayım derken tamamen kapandı. Bir an hangi çıkıştan çıkacağımı hatırlayamadım. Sonra fark ettim ki sürekli telefona güvenmeye alışmışım. Yenikapı’ya yaklaşırken durak isimlerini dikkatle takip etmeye başladım. Aslında anonslar yeterince açıklayıcıydı. O günden sonra önemli bir yere giderken telefonun şarjını kontrol etmeye başladım. Metroda yön bulmak kolay ama panik olunca insan basit şeyi unutuyor.