Öğleden sonra Bornova’dan otobüse bindim. Alsancak’a gidiyordum. Otobüs Konak yönüne doğru ilerlerken camdan içeri sıcak ama güzel bir rüzgâr giriyordu. Halkapınar’da elinde çiçek olan genç biri bindi. Yanımda ayakta kaldı. Çiçekler yüzünden otobüsün içi bir anda bahar gibi koktu. “Kordon’a mı gidiyorsun?” diye sordum. “Evet,” dedi, Barışmaya. Alsancak’a yaklaşırken deniz kokusu kendini belli etti. Genç durakta indi, çiçekleri sıkıca tutup Kordon tarafına yürüdü. Ben de aynı yönde ilerledim. Deniz görününce içimden, umarım affedilir, dedim. İzmir’de bazı yollar insana hep küçük bir umut bırakıyor.