Fuar poşeti

Ağustos Fuarı başlayınca kuzenle akşam bir dolaşalım dedik, o Binevler tarafında oturuyor ben de otogarın oradaydım. KAFUM’a giden 24’e bindim, daha otobüs hareket etmeden kuzen mesaj attı, gelirken bana sadece peçete al, burada her şey var ama peçete yok yazmış. Fuar alanına girince insanın peçete alacak yeri kalmıyor zaten, sağda mısır, solda oyuncak, ileride müzik sesi, herkes bir şey taşıyor. Bir büfeden peçete aldım ama görevli tek paket vermek yerine elime kocaman bir paket tutuşturdu. Kuzen de bunu görünce iyi olmuş, masaya koyarız dedi. Masamız dediği de plastik iki sandalye ile ortada duran incecik bir sehpa. Bir süre oturduk, sonra onun arkadaşları geldi, ben de eve döneyim dedim. Peçete paketi benim elimde kaldı tabii. Dönüşte yine 24’e bindim, paket koltuğa sığmıyor, dizime koyunca önümdeki adamın görüşünü kapatıyor, yere koyunca her virajda kayıyor. Bir ara paketin üstündeki naylon açıldı, peçetelerin bir kısmı yukarı doğru kabardı. Yanımdaki kız önce bana sonra pakete baktı, ben de sanki özellikle bu işi yapıyormuşum gibi paketi dizimle bastırdım. Otobüs KAFUM’dan uzaklaştıkça kalabalık azaldı ama peçete paketi büyüyor gibi gelmeye başladı. Telefonuma yine kuzen yazdı, peçeteyi unutma, yarın annemlere götüreceğim diye. Ben de unutmadım da bu kadar sahip çıkacağımı bilmiyordum. İneceğim durağa gelince paketi koltuğun altından çekmeye çalıştım, naylon iyice yırtıldı. İçinden birkaç peçete havalanıp kapının önüne gitti. Kimse büyük mesele yapmadı, ben eğilip topladım, şoför de kapıyı kapatmak için bekledi. Dışarı indiğimde paket hâlâ yarımdan fazlaydı ama artık market poşeti gibi değil, kucağımda küçük bir yorgan taşıyormuşum gibi duruyordu. Eve yürürken kuzen son kez yazdı, sakın buruşmasın. O mesajı görünce pakete baktım, peçetelerin çoğu zaten benden daha yorgun görünüyordu.

Yorumlar