Arka yüzü çevirmeyi unutmuşum

Geçen bir kafeye deneme için kartpostal tasarlıyordum. Sahibi, eski şehir fotoğrafı hissi versin ama bildiğin eski kartpostal gibi de durmasın, bakan yeni basıldığını anlasın demişti. Ben de gece bilgisayarın başında üç ayrı taslak hazırladım. Önlerine sokak çizimleri, kenarlarına küçük kahve fincanları koydum; arkalarına da klasik adres çizgileriyle pul yeri ekledim. Birinin ortasına da büyük harflerle BİZİ UNUTMA yazdım. Aklımdaki şey nostaljik bir kartpostal cümlesiydi ama sabah gözüyle bakınca biraz fazla iddialı durmuş. Dosyayı alıp Sanayi tarafındaki dükkâna gitmek için arkadaşımın arabasına bindim. O sürüyordu, ben de yol boyunca kartların arkasına fiyat notu yazmaya çalışıyordum. Dosyayı dizimde açınca virajlarda kartlar sürekli kaydı, ben de hepsini aynı yöne çevirmeye uğraştım. Bir tanesi yere düştü. Arkadaşım kırmızı ışıkta eğilip aldı, arkasını görünce bir süre sustu. Sonra bunu kime yazdın diye sordu. Ne yazdım dedim, kartı uzattı. BİZİ UNUTMA tam karşısındaydı. Tasarım o dedim, biraz hızlı söyledim galiba. O da tasarım olunca unutmak daha mı kolay oluyor diye sorunca iyice saçma bir açıklama yapmaya başladım. Kafe için, kartpostal havası, nostalji falan dedim. Kartın önünü çevirince Karabük yazısını, çizilmiş binaları ve kahve fincanını gördü. Tamam, ben ayrılık mesajı sandım dedi. Dosyayı kapatmak istedim ama bu kez içinden annemin sabah masaya bıraktığı market notu çıktı. Gece çalışırken kâğıtları karıştırmışım. Dükkâna varınca ilk kartı kafe sahibine uzattım. Ön yüzüne bakıp güzel olmuş dedi, sonra kartı çevirdi. Arkasında maydanoz, yoğurt ve deterjan yazıyordu. Bana bakıp bunu da mı konsept yaptın diye sorunca, sabah boyunca verdiğim bütün açıklamalar aklıma geldi. Ben de dürüstçe bilmiyorum, ama isterseniz fiyatı ayrı yazarım diyerek güldüm.

Yorumlar