Kartın ucu dışarıda kalmış

Dil kursundan çıkınca Ayşe’yi peronda görünce normalde yapmayacağım bir şey yaptım. Tramvayın o tarafı daha boşmuş gibi davranıp gidip tam karşısındaki koltuğa oturdum. Aslında iki duraklık işim vardı, İldem-Organize Sanayi doğrultusunda kısa bir yere geçecektim, ama oturur oturmaz yol gereksiz uzadı. Ayşe telefonuna bakıyordu, sonra bir ara başını kaldırıp bana baktı. Ağzının kenarı da hafif gülüyordu. İlkinde telefonda komik bir şey görmüştür dedim. İkincide montuma baktım, üstümde çay lekesi mi var diye. Yoktu. Üçüncüde saçımı kulağımın arkasına atarken çok belli etmeden yapmaya çalıştım ama muhtemelen daha da belli ettim. Çantam dizimdeydi, iki elimle tutuyordum. O gün kursta ödev vardı; kendimizi beş yaşındaki halimize tanıtacak küçük bir kart hazırlamamız istenmişti. Ben bunu son dakikaya bırakmıştım. Evde düzgün karton da bulamayınca yeğenimin boya kalemlerini alıp bir şeyler çizdim. Kartın üstünde kocaman gözlü, turuncu saçlı bir çocuk vardı. Altına da adımı yazmıştım, sanki anaokulu etkinliği gibi olmuştu. Derste göstereceğim diye çantaya koydum ama tamamen içine girdiğini sanmışım. Ayşe bir kez daha bakıp gülünce bu sefer iyice gerildim. Acaba kurs çıkışı birine benimle ilgili bir şey mi anlatmıştı, yoksa ben mi fazla değişik oturuyordum diye düşündüm. Camdaki yansımama bakmaya çalıştım, o da çok doğal durmadı. Bir ara göz göze geldik. Ben nedense selam vermek yerine ciddi ciddi başımı salladım. Ayşe de gülümseyip tekrar cama döndü. Aynı durakta kalkınca içimden, en azından inerken normal davranayım dedim. Kapıya yönelirken çantanın yanında bir şeyin sallandığını gördüm. Kartın yarısı dışarıdaydı. Turuncu saçlar, kocaman gözler, hatta adımın ilk harfi görünüyordu. Ayşe kartı işaret edip bunu derste gösterecek miydin gerçekten? dedi. Kartı aceleyle içeri itip demek ki göstermeyecekmişim dedim. O yine güldü. Ben de kapı kapanmadan önce çantanın fermuarını çekmeye uğraştım, bir yandan da kartın tekrar dışarı çıkmadığından emin olmaya çalıştım.

Yorumlar