Coğrafi rüzgarlar

Selçuk Üniversitesi tarafında işim vardı, sonra Alaaddin’e doğru inecektim. Normalde tramvaya binmek kolay, hatta bisikletle ilgili imkanlar da var ama ben “hava fena değil, bisikletle giderim” dedim. Konya’da bu cümleyi kurarken rüzgarı hesaba katmak gerekiyor, ben katmadım. İlk başta yol düz diye kendime güvendim, çantayı sırtıma taktım, lastiklere şöyle göz ucuyla baktım, sanki profesyonel kontrol yapmışım gibi. Beş dakika sonra rüzgar yandan vurmaya başladı. Çok sert değil ama sürekli. İnsanı düşürmüyor, sadece kararından şüphe ettiriyor. Bir kavşakta beklerken yanımdan tramvay geçti, içindekiler sıcak sıcak oturuyor gibi göründü, ben de bir an kendi bisiklet romantikliğime sinirlendim. Alaaddin yönüne yaklaştıkça trafik arttı, ben kaldırımla yol arasında kararsız kaldım. Bir yerde durup su içtim, su soğuktu, içince boğazım daha da üşüdü. Telefon haritasına baktım, aslında düz gideceğim yer belli ama insan yorulunca haritadan teselli bekliyor. Bir çocuk babasına “baba bu abi niye yavaş gidiyor” dedi. Babası cevap vermedi, iyi yaptı. Çünkü cevabı ben de bilmiyordum. Rüzgar mı, kondisyon mu, yoksa sabah yediğim ağır kahvaltı mı, hepsi olabilir. Alaaddin’e vardığımda bisikleti kilitlemeye çalıştım, kilit bir türlü kapanmadı. Sonra fark ettim ki anahtarı ters sokuyormuşum. O kadar yorulmuşum ki basit şeyi bile beceremedim. Bir bankta oturdum, tramvay durağına baktım. Geri dönüşte bisikleti tramvaya almayı düşündüm ama sonra “biraz dinlenirsem dönerim” dedim. Bu biraz dinlenme kırk dakikaya yakın sürdü. Eve anlatırken “Konya rüzgarlıydı” dedim. Doğruydu ama eksikti. Ben de biraz hazırlıksızdım, biraz inatçıydım, biraz da düz yolun kolay yol demek olmadığını unutmuştum. Bisiklet orada suçsuzdu aslında, bütün suçu ona atmak daha kolay geldi.

Yorumlar