kaza motor bisiklet demez

Konya’da bisikletle gitmek normalde rahat, yol uzun ama şehir bisiklete alışkın. Ben de bunu biraz fazla ciddiye alıp kendimi çok düzenli bisikletçi sayıyorum. O sabah işim kısa diye bisiklete bindim, hava kapalıydı, yağmur yağmamıştı ama rüzgar vardı. Kaskımı taktım, çantamı kontrol ettim, ışığımı açtım; yani dışarıdan baksan örnek vatandaş. Ama insan bazen en basit şeyi unutuyor. Bisiklet yolunda giderken önümde yavaşlayan biri vardı, ben de solundan geçecektim. Normalde el işareti veririm, o gün vermedim. Neden vermedim bilmiyorum, belki arkamda kimse yoktur diye düşündüm. Tam sola çıkarken arkamdan başka bir bisikletli geçti, ikimiz de aynı anda fren yaptık. Çarpışmadık ama gidonlar çok yaklaştı. Adam abi haber versene dedi, sesi bağırma gibi değildi ama haklıydı. Ben refleksle gördüm sandım dedim, bu da saçma bir cümle çünkü görseydim zaten çıkmazdım. Adam devam etti, ben biraz yavaşladım. O an bütün kask, ışık, çanta düzeni boşa düşmüş gibi hissettim. Yolda devam ederken kendime kızdım ama bir yandan da o da hızlı geliyordu diye düşündüm. İşte insan suçu paylaşacak yer arıyor. Merkeze yaklaşıp bisikleti kilitlediğimde elim hâlâ frende sıkmış gibi sertti. İşimi hallettim, dönüşte her dönüşte el işareti verdim, hatta birinde gereksiz erken verdim. Arkadan gelen kimse yoktu ama ben yine de verdim. Akşam bunu anlatırken az daha çarpışıyorduk dedim. Arkadaş sen mi çıktın önüne diye sordu. Biraz öyle oldu dedim. Konya’da bisiklet yolu olması güzel ama yolun düzgün olması insanın kafasının da düzgün çalıştığı anlamına gelmiyor.

Yorumlar