hastane dönüşü

Mersin Üniversitesi hastanesi taraflarından otobüse bindim elimde tahlil kağıtları çantada ilaçlar bir de abimin sevmediği ama doktorun mutlaka içsin dediği bir şey vardı adını şimdi hatırlamıyorum hastaneden çıkınca insan eve dönüyor gibi değil de başka bir yerden çıkmış gibi oluyor saat kaçtı tam bilmiyorum öğleden sonraydı otobüs dolu değildi ama herkesin yüzü yorgundu belki bana öyle geldi çünkü benim yüzüm yorgundu oturdum kağıtları tekrar tekrar saydım sanki sayınca sonuçlar değişecek yanımdaki adam bir ara camı kapatabilir miyiz dedi ben camı açan benmişim gibi pardon dedim halbuki cam zaten aralıktı o an kafam o kadar dağınıktı ki kimin ne dediğini üzerime alıyorum telefon çaldı annem arıyor açtım ne dedi dedi aynı şeyleri söyledim doktor kontrol dedi ilaç dedi dikkat dedi annem sustu sonra tamam dedi o tamam var ya insanı bazen daha kötü yapıyor çünkü içinde her şey var otobüs bir durakta fazla bekledi mi trafik mi vardı bilmiyorum ama bana çok uzun geldi çantadaki poşet yere düştü ilaç kutusu çıktı bir kadın eğilip verdi geçmiş olsun dedi ben de sağ olun dedim o kadar aslında ama gözlerim doldu hemen cama baktım kimse görmesin diye eve vardığımda abim televizyonda maç özetine bakıyordu ben sinirlendim önce sonra düşündüm belki o da öyle dayanıyor kim bilir o gün hikaye gibi bir şey olmadı kimse büyük laf kalabalığı yapmadı sadece otobüste bir ilaç kutusu yerden alındı ama bazen insanın bütün günü o kutunun ağırlığından fazla oluyor

Yorumlar