Teyze sandım

Annem sabah elime kapaklı bir saklama kabı verip terminalde Münevver teyzene vereceksin dedi, içinde de daha yeni yapılmış mısır ekmeği varmış. Ben zaten emanet taşırken gereğinden fazla gerilen biriyim; çantama koysam ezilir diye korkarım, elde tutsam düşecekmiş gibi gelir. Cumhuriyet Meydanı’ndan terminal yönüne giden dolmuşa bindim, kabı da iki elimle dizimin üstünde tuttum. Annem kapağın çevresine lastik geçirmişti ama ekmek sıcakken kabın içi hafif buğulanmış, ben de her tümsekte kapağa bakıp duruyordum. Teyzem şehir dışından gelen kardeşini karşılamak için terminale gidecekmiş, orada buluşacaktık. Daha yola çıkmadan annem, Münevver teyzen kırmızı hırka giymiş olabilir, görürsen tanırsın demişti. Dolmuşa biraz ileride kırmızı hırkalı bir kadın bindi. Yüzünü tam seçemedim ama uzaktan teyzeme benzettiğim bir tarafı vardı. Kadın benim karşı çaprazıma oturdu, ben de kafamda durmadan acaba bu mu diye kurmaya başladım. Telefonum çaldı, teyzem arıyor sandım, işten biriymiş. Konuşma bitince kadın terminale yaklaşırken yerinden kalktı. Ben de onunla birlikte ayağa kalktım. Hiçbir şeyden emin olmadığım hâlde kabı uzatıp annem yolladı, sıcak, dikkat et dedim. Kadın önce kaba baktı, sonra yüzüme bakıp ben Münevver değilim kızım dedi. O an kabı geri çekmek bile ayrı bir rezalet gibi geldi. Ben de şey, benzettim galiba, annem kırmızı hırka demişti diye geveledim. Kadın kabın altından gelen kokuyu fark edip gülmeye başladı. Ben de istemeden güldüm ama kulaklarıma kadar kızardığımı hissediyordum. Tam o sırada telefonum yeniden çaldı; bu kez gerçekten teyzemdi. Daha terminale varmadım, sen geldin mi diye sorunca yanlış kişiye ekmek uzattığımı söyledim. Terminalde yarım saat sonra buluştuk. Teyzemin hırkası kırmızı değil lacivertti. Eve dönünce annem kabı açtı, ekmeğin bir köşesi buhardan yumuşamıştı. Yine de çayın yanına koydu; ben de o günden sonra kırmızı hırkalı birini görünce önce iki kere bakmaya başladım.

Yorumlar