Ayakta uyumak

Cumhuriyet Üniversitesi tarafına giden otobüse bindim, elimde bir kitap vardı, hani otobüste okuyup zamanı değerlendiririm diye insanın kendini kandırdığı kitaplardan. Hava kapalıydı, camlarda ince buğu vardı, otobüs de sabah saatinin o yarı uykulu halindeydi. Merkezden binerken kitap açtım, daha ilk sayfada aynı cümleyi üç kere okuduğumu fark ettim ama yine de okumaya devam ettim, çünkü dışarı bakarsam tamamen uyuyacağımı düşünüyordum. Yanımda oturan adam telefonundan haber başlıklarına bakıyordu, ekran ışığı gözüme çarpıyordu. Bir ara otobüs Numune tarafında yavaşladı, ben sayfayı çevirdim. Sonra iki dakika sonra aynı sayfayı tekrar çevirdim. Orada bir tuhaflık olduğunu anladım ama kitabın ayracı mı kaydı, ben mi geri aldım, hâlâ tam bilmiyorum. Aslında geceden uykusuzdum, bunu başta söylemek istemiyorum çünkü hikayeyi “otobüs sallandı, okuyamadım” diye anlatmak daha kolay. Bir öğrenci grubu arkada ders kaydından bahsediyordu, biri sürekli “sistem açılmadı” diyordu. Ben kitabın kahramanının adını bile hatırlamadan onların konuşmasını ezberledim. Üniversiteye yaklaşınca inmem gerekiyordu ama kitabı kapatırken fark ettim ki sadece yedi sayfa ilerlemişim, onun da üç sayfasını anlamamışım. Durağa geldiğimizde aceleyle kalktım, kitap çantama tam girmedi, köşesi fermuara takıldı. Arkamdaki çocuk “abi kitabın kaldı” dedi, çünkü ben kitabı yarım açık şekilde koltuğa bırakmışım. Teşekkür ettim ama sesim uykulu çıktı. Kampüse yürürken kitabı tekrar açtım, bu kez ayakta okuyacak gibi yaptım, sonra vazgeçtim. Sivas’ın o serin sabahında insanın yüzüne vuran hava kitap sayfasından daha dürüst oluyor. Derse girdiğimde arkadaş “kaç sayfa okudun” dedi. “Biraz” dedim. Biraz dediğim şey aslında aynı sayfayı farklı duraklarda tekrar tekrar okumaktı. Günün sonunda kitabın içine otobüs biletini koydum, sonra onu da kaybettim. Belki de kitap okumak değil, sadece kitap taşıyan biri olmak istiyordum o sabah.

Yorumlar