Akşam otobüse bindim sahil yolundan merkeze inecektim hava zaten kapalıydı camda yağmur izi vardı içeride çok kişi yoktu en arkaya yakın oturdum çünkü kapı önü boş değildi otobüs bir virajı döndü sonra içerideki ışık bir an gitti gibi oldu tam karanlık değil ama herkesin yüzü silindi o kadar kısa sürdü ki ses çıkaran olmadı sadece öndeki kadın telefonunu eline aldı şoför bir şey demedi devam etti ben de bir şey olmamış gibi dışarı baktım ama camda kendi yüzüm vardı deniz tarafı görünmüyordu birkaç dakika sonra otobüs durağa yanaştı kapı açılınca dışarıdaki ışık içeri vurdu o zaman herkes biraz hareketlendi biri indi biri bindi ben hâlâ koltuğun kenarını tutuyordum bunu fark edince elimi çektim ineceğim yere gelince acele etmeden kalktım ama kapıya kadar hızlı yürüdüm dışarı çıkınca yağmur azalmıştı otobüs gidince arkasındaki kırmızı ışığa baktım sonra yolun karşısına geçtim. Otobüse doğru bakınca ışıkların yandığını gördüm hayal mi gerçek mi diye düşünüp bir süre donup kaldım ürkütücü bir andı.