acele iş

Bunu Trabzon’da bir tanıdığın kuzeni anlatmıştı, Meydan tarafındaymış, Boztepe’ye çıkması gerekiyormuş, normalde dolmuşla giderim diyormuş ama o gün çantası varmış, hava da yağmurla sis arası bir şeymiş, o yüzden taksiye binmiş. Taksiye biner binmez “abi biraz acelem var” demiş. Şoför de “Trabzon’da aceleyi yol değil hava belirler” gibi bir şey söylemiş, bunu anlatan kişi cümleyi tam böyle mi hatırlıyor bilmiyorum, biraz süslemiş olabilir. Tanjant tarafında trafik ağırmış, silecekler çalışıyor, camın dışında her şey ıslak ve griymiş. Adam sürekli telefona bakıyormuş, bir mesaj geliyor mu diye değil, saate bakmak için. Şoför bir noktada “dakika başı bakınca zaman kısalmıyor” demiş. Bu laf ona dokunmuş ama cevap vermemiş. Boztepe’ye çıkan yolda araç yavaşlayınca içinden “keşke yürüseydim” diye geçirmiş, sonra yokuşa bakınca o düşünceden hemen vazgeçmiş. Şoför yol boyunca çok konuşmamış aslında, ama bizimki anlatırken sanki şoför ona hayat dersi vermiş gibi aktardı. Bence birkaç kısa cümle vardı, gerisini kendi gerginliği büyütmüş. Bir ara taksi küçük bir su birikintisinden geçti, çamurlu su kaldırıma sıçradı, orada bekleyen biri dönüp baktı. Adam kendini suçlu hissetmiş, halbuki direksiyonda o yok. Boztepe’ye vardığında ücret beklediğinden biraz fazla gelmiş, çünkü kafasında yolu daha kısa sanıyormuş. Parayı verirken “çok tuttuk mu” demiş, şoför “siz acele edince yol uzamıyor ama pahalı hissediliyor” demiş. Bu kısmı kesin hatırlıyor çünkü bana anlatırken iki kez tekrarladı. Sonra randevusuna aslında beş dakika erken varmış. Yani bütün o acele, saat kontrolü, iç sıkıntısı boşa gitmiş gibi. Ama o yine de “taksi olmasa yetişemezdim” dedi. Belki doğru, belki değil. Trabzon’da bazen yol kısa olsa bile insanın içindeki yokuş uzun oluyor, onun hikayesi biraz öyleydi.

Yorumlar