servis çilesi

Sabah servisine biniyorum Uşak Üniversitesi tarafına yakın bir yerden geçiyor bizim güzergah sonra sanayi tarafına dönüyor tam güzergahı anlatmayayım karışık zaten ben hep aynı durakta beş dakika erken beklerim çünkü geç kalmayı sevmem ama bizim servis bir kişiyi her sabah bekliyor bunu da artık herkes biliyor adam koşarak gelir elinde simit olur bazen simit almasa yetişecek belki ama simitle geliyor yine o sabah da bekledik ilk üç dakika tamam dedim trafik olur insan gecikir sonra beş oldu yedi oldu şoför aradı açmadı içeride kimse açık açık bir şey demiyor ama herkesin yüzünde aynı yazı var yine mi diye ben telefondan saate bakıyorum işe geç kalacağım aslında çok geç kalmayacağım ama o bekleme hissi insanı yiyor sonra adam geldi hiç koşmadan geldi bu sefer elinde de poşet vardı şoför biraz söylendi adam da kusura bakmayın dedi bitti yani büyük kavga yok ama benim içimden bir sürü cümle geçti hiçbiri dışarı çıkmadı serviste arka sıradaki kadın camdan dışarı baktı öndeki biri nefes verdi sadece bu kadar işe vardığımızda kart basarken iki dakika geç görünüyordu müdür bir şey demedi ama ben bütün sabah sinirliydim öğlen o beklenen adam yemekhanede yanıma oturdu bugün çocuğu okula bıraktım dedi o an içim biraz indi çünkü ben simit diye düşünmüşüm çocukmuş tamam yine geç kaldı ama hikaye kafamda değişti insan sinirlenirken eksik bilgiyle sinirleniyor bazen ama yine de ertesi gün yine bekleyince aynı sinir geri geldi

Yorumlar